Kosmiczne radioźródła gwiazdopodobne

Kwazary zauważono w latach 50. jako punkty przypominające gwiazdy, które emitowały potężne fale radiowe, co dało początek ich nazwie (quasi-stellar radio sources).

Przełomowe odkrycie Maartena Schmidta

W 1963 roku astronom rozszyfrował widmo obiektu 3C 273 i dzięki silnemu przesunięciu ku czerwieni udowodnił, że kwazary znajdują się miliardy lat świetlnych od Ziemi.

Mapa 1,3 miliona obiektów z misji Gaia

W 2024 roku opublikowano gigantyczną mapę 3D kwazarów; co ciekawe, dane do jej stworzenia zebrała misja Gaia, zaprojektowana pierwotnie do badania gwiazd naszej Drogi Mlecznej.

Silniki napędzane przez czarne dziury

Choć na zdjęciach wyglądają jak małe punkty, kwazary to aktywne jądra galaktyk, zasilane przez materię spadającą na centralną, supermasywną czarną dziurę.

Spojrzenie w daleką przeszłość kosmosu

Dzięki ogromnym odległościom, obserwując kwazary, widzimy Wszechświat sprzed miliardów lat, co pozwala badać wczesne etapy formowania się pierwszych galaktyk.

Rzadkość występowania w galaktykach

Szacuje się, że w obserwowalnym kosmosie istnieje około 100 milionów aktywnych kwazarów, co stanowi zaledwie ułamek procenta wszystkich istniejących galaktyk.

Jasność 4 biliony razy większa od Słońca

Kwazar 3C 273 to najjaśniejszy obiekt tego typu na naszym niebie; jego moc promieniowania jest niewyobrażalnie większa od mocy naszej gwiazdy dziennej.

Potencjalny blask na ziemskim niebie

Gdyby kwazar 3C 273 znajdował się w odległości zaledwie 33 lat świetlnych od nas, świeciłby dla obserwatora na Ziemi tak samo jasno jak Słońce.

zobacz: 35 ciekawostek o Słońcu

Czarna dziura większa niż układ planetarny

Obiekt zasilający kwazar S5 0014+81 ma masę 40 miliardów Słońc, a jego horyzont zdarzeń rozciąga się dalej niż orbita Plutona wokół Słońca.

Dowód na teorię względności Einsteina

W 1979 roku zaobserwowano „podwójny” kwazar Q0957+561, co było pierwszym dowodem na soczewkowanie grawitacyjne, czyli uginanie światła przez masę.

Zderzenia galaktyk i potrójne systemy

Odkryty w 2007 roku potrójny kwazar potwierdził, że galaktyki i ich centralne czarne dziury mogą się ze sobą łączyć w procesie ewolucji Wszechświata.

zobacz: 8 ciekawostek o czarnej dziurze

Zagadka błyskawicznego wzrostu gigantów

Najdalszy kwazar, ULAS J1120+0641, istniał już 770 milionów lat po Wielkim Wybuchu, co podważa obecne teorie o tempie wzrostu supermasywnych czarnych dziur.