Czym jest nawożenie pozakorzeniowe i kiedy należy je stosować?

Nawożenie stanowi podstawę intensywnego wzrostu i prawidłowego rozwoju roślin, a jednocześnie zapewnia im większą odporność na czynniki środowiskowe. Dzięki wykształceniu określonych cech gatunki uprawne są odporniejsze na suszę czy choroby i lepiej znoszą przymrozki. Za najbardziej tradycyjne uznaje się zasilanie przez korzenie, które jednak coraz częściej jest uzupełniane nawożeniem pozakorzeniowym. Na czym ono polega i kiedy jest zalecane?

Jeśli nawożenie, to kompleksowo i chelatami

Nawożenie roślin uprawnych ma na celu zapewnienie im optymalnych warunków do rozwoju. Efektem są odpowiednio wysokie i dobrej jakości plony w postaci ziaren, owoców, bulw czy zielonej masy. Do uzyskania takich efektów niezbędne jest dostarczenie roślinom kompletu makro- i mikroelementów, Stąd też nawożenie powinno być kompleksowe.

Producent nawozów dolistnych, firma Adob, dostarcza preparaty wieloskładnikowe skomponowane tak, aby było możliwe zaspokojenie potrzeb pokarmowych każdej plantacji. Przykładem jest technologia Adob 2.0, dzięki której powstają wyjątkowo łatwo przyswajalne i bezpieczne chelaty. Wśród nich są zarówno podstawowynawóz azotowy, jak iAdob 2.0 MN – zawierający chelat manganu czy preparaty wieloskładnikowe.  

Kiedy nawożenie pozakorzeniowe jest ważne?

Podstawowym celem nawożenia jest stworzenie roślinom optymalnych warunków do rozwoju i zapewnienie im dostępu do łatwo przyswajalnych składników mineralnych. W większości wypadków można to osiągnąć, stosując nawożenie przedsiewne czy startowe, doglebowe. Istnieje jednak kilka takich sytuacji, w których dostarczanie roślinom substancji odżywczych przez system korzeniowy nie przynosi spodziewanych efektów. Są to między innymi czynniki środowiskowe, takie jak:

• zbyt słabo ukształtowany system korzeniowy, który nie jest w stanie pobrać z gleby i dostarczyć roślinie potrzebnej ilości składników pokarmowych,
• niska jakość gleby, w której dostarczone z nawozem składniki nie utrzymują się (np. są wypłukiwane), lub ulegają chemicznemu przekształcaniu,
• makro- i mikroskładniki występujące w glebie w postaci niedostępnej dla roślin,
• antagonizm jonowy uniemożliwiający pobieranie potrzebnego składnika mineralnego,
• ograniczone przemieszczanie się w roślinie makro- lub mikroskładnika pobranego przez korzenie, na skutek czego nie dociera on do wszystkich komórek.

Kiedy tradycyjne wzbogacanie gleby nie przynosi rezultatów, można zastosowaćnawożenie pozakorzeniowe, które nie tylko dostarczy składniki szybciej, ale też z pominięciem zawodnej drogi od gleby do liści.

Formy nawożenia pozakorzeniowego

Nawożenie pozakorzeniowe jest często utożsamiane z nawożeniem dolistnym. Wynika to z faktu, że preparat mineralny jest aplikowany metodą oprysku bezpośrednio na liście i łodygi rośliny. Aby było to możliwe, musi mieć odpowiednią konsystencję. Dlatego zazwyczaj miesza się go z wodą w zalecanych proporcjach.

Nawóz może mieć postać płynną jak w przypadku preparatu Basfoliar 12-4-6+S. Może też być granulatem przeznaczonym do rozpuszczania. Mieszanie z wodą pozwala też połączyć dwie czynności agrotechniczne – nawożenie i podlewanie. Jeśli to drugie odbywa się metodą zraszania roślin, można mówić o fertygacji. Jest to również forma nawożenia pozakorzeniowego, chociaż stosuje się też fertygację doglebową.

materiał zewnętrzny